Την προώθηση του νόμιμου downloading θα ξεκινήσει η Google, απομακρύνοντας το “παράνομο” περιεχόμενο από τα αποτελέσματα της μέσα σε 24 ώρες.
Το μεσημέρι της 22ας Αυγούστου του 1911 ολόκληρη η Γαλλία έρχεται αντιμέτωπη με μια συνταρακτική είδηση. Η Μόνα Λίζα είχε κλαπεί. Η είδηση ήταν πρωτοσέλιδο σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες του κόσμου. Την κλοπή αντιλήφθηκε ο πλανόδιος ζωγράφος Λουί Μπερού, ο οποίος ζωγράφιζε και πούλαγε στους επισκέπτες του Μουσείου, αντίγραφα του Μουσείου.
Όταν η κλοπή έγινε αντιληπτή δεν σφραγίστηκαν μόνο οι πόρτες του Μουσείου αλλά και τα σύνορα της Γαλλίας. Η αστυνομία με επικεφαλής τον επιθεωρητή Λουί Λεπέν ανέλαβε την υπόθεση ενώ η γαλλική κυβέρνηση απομάκρυνε τον διευθυντή του Λούβρου Τεοφίλ Ομόλ, ο οποίος πριν από λίγους μήνες κόμπαζε ότι κανείς δεν μπορεί να κλέψει τη Μόνα Λίζα από το Μουσείο του.
Οι έρευνες αρχικά στρέφονται στους κατώτερους υπάλληλους του Μουσείου και στους νεαρούς καλλιτέχνες της αβάν-γκαρντ, που διάκειτο εχθρικά στην παραδοσιακή τέχνη. Οι παριζιάνοι από την πλευρά τους πίστευαν ότι πίσω από τη θρασύτατη κλοπή μπορεί να βρισκόταν κάποιος αμερικανός μεγιστάνας ή ήταν έργο της Γερμανίας, που ήθελε να δυσφημήσει τη μεγάλη της αντίπαλο.
Στις 29 Αυγούστου το Λούβρο άνοιξε ξανά για το κοινό το οποίο έκλαιγε απαρηγόρητο όταν περνούσε μπροστά από την άδεια θέση της Τζοκόντα. Λίγες ημέρες αργότερα μια νέα είδηση έρχεται να ταράξει τη Γαλλία.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 1911, η αστυνομία ανακοινώνει τη σύλληψη του πασίγνωστου γαλλοπολωνού ποιητή Γκιγιόμ Απολινέρ και του ανερχόμενου Ισπανού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο, ως υπόπτων για την κλοπή. Ο Πικάσο αφέθηκε ελεύθερος την ίδια ημέρα καθώς δεν προέκυψε κανένα στοιχείο εναντίον του.
Ο τύπος έσπευσε να καταδικάσει τον Απολινέρ. «Ο Απολινέρ είναι αρχηγός διεθνούς σπείρας που έχει έρθει στη Γαλλία με σκοπό να ξαφρίσει τα μουσεία μας» έγραφε η «Paris Journal» στις 13 Σεπτεμβρίου. Ωστόσο, αν και με τη φήμη του να έχει αμαυρωθεί, ο γνωστός ποιητής αφέθηκε ελεύθερος πέντε ημέρες μετά τη σύλληψή του.
Για δύο χρόνια οι έρευνες δεν κατέληγαν πουθενά παρά το γεγονός ότι οι κλέφτες είχαν επικηρυχθεί έναντι τεράστιων ποσών όχι μόνο από το Γαλλικό κράτος αλλά και από ιδιώτες. Στις 29 Νοεμβρίου 1913, όμως, ο Ιταλός γκαλερίστας Αλφρέντο Τζέρι έλαβε ένα γράμμα ταχυδρομημένο από το Παρίσι. Ο αποστολέας του, κάποιος Λεονάρντο Βιτσέντσο, του έγραφε ότι έχει στην κατοχή του τη Μόνα Λίζα και ότι σκόπευε να τη χαρίσει στην Ιταλία, αφού λάμβανε μια εύλογη αμοιβή. Ο Τζέρι αποφάσισε να συναντήσει τον Βιτσέντσο με αρκετή, ωστόσο, δυσπιστία καθώς ήταν γνωστό πως κυκλοφορούσαν πολλά αντίγραφα της Τζοκόντα. Για να είναι πάντως βέβαιος είχε φροντίσει να καλέσει την αστυνομία η οποία συνέλαβε τον Βιτσέντσο.
Όπως αποδείχτηκε κατά την ανάκριση το πραγματικό όνομα του «απαγωγέα» ήταν Βιτσέντζο Περούτζια. Καταγόταν από το Κόμο της Ιταλίας και είχε δουλέψει ως ξυλουργός στο Λούβρο για ένα διάστημα. Κατάφερε να αφαιρέσει τον πίνακα από τη θέση φύλαξής του παριστάνοντας τον ξυλουργό ενώ το κρησφύγετο του ήταν μόλις ένα χιλιόμετρο μακριά από το Μουσείο.
Όταν έγινε γνωστό ότι ο πίνακας ήταν αυθεντικός η κοινή γνώμη τον είδε με συμπάθεια. Θεώρησε την πράξη του πατριωτική, αφού το βασικό του κίνητρο ήταν να φέρει τη Μόνα Λίζα στην κοιτίδα της. Την ίδια γνώμη φαίνεται να είχαν και οι δικαστές, που τον καταδίκασαν σε ολιγόμηνη φυλάκιση.
Η Μόνα Λίζα παρέμεινε για ένα μήνα στην Ιταλία, προτού επιστρέψει στη Γαλλία. Εκτέθηκε στο «Ουφίτσι» και στα μεγαλύτερα μουσεία της Ιταλίας και εκατομμύρια Ιταλών θαύμασαν το αινιγματικό της χαμόγελο. Στις 31 Δεκεμβρίου 1913, 60.000 άνθρωποι την αποχαιρέτησαν στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μιλάνου. Από τις 4 Ιανουαρίου 1914 γύρισε στη θέση της στο Λούβρο, όπου εκτίθεται έως σήμερα, κάτω από πρωτοφανή μέτρα ασφαλείας.
Σχετικός Δικτυακός Τόπος:
Μήλον της έριδος ανάμεσα σε πολιτικούς και δημοσιογράφους έχει γίνει το wikileakes. Πρόκειται για έναν μη κερδοσκοπικό φορέα των ΜΜΕ , που έχει ως μόνο του στόχο να δημοσιοποιεί έγγραφα πολιτών. Κρατώντας την ανωνυμία τους, όσοι έχουν στην κατοχή τους απόρρητο υλικό μπορούν να το μεταβιβάζουν στην ιστοσελίδα του WikiLeaks, από όπου γίνεται προσιτό σε όλο τον κόσμο. Τον ιστότοπο του οργανισμού, ο οποίος ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2006, διαχειρίζεται η «The Sunshine Press». Ιδρυτής του είναι ο Αυστραλός δημοσιογράφος Julian Assange .Χρησιμοποιώντας προηγμένες μεθόδους κρυπτογράφησης και ασφάλειας των τεχνικών η ιστοσελίδα εγγυάται την προστασία των πηγών .Ακόμη το Wikileaks συντάσσει το υλικό πριν τη δημοσίευσή του και ελέγχει τα αρχεία για την αυθεντικότητά τους με τη βοήθεια εκατοντάδων εθελοντών αναλυτών.
Η ιστοσελίδα είναι στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια με τις αποκαλύψεις κειμένων και δεδομένων που παρουσιάζουν παρασκηνιακές και πολλές φορές παράνομες και παράτυπες κινήσεις σημαντικών προσώπων σε όλο τον κόσμο.
Η βάση δεδομένων του ιστότοπου έχει δεχθεί εκατομμύρια έγγραφα που φέρνουν στο φως της δημοσιότητας μεγάλα σκάνδαλα.
Μερικά από τα οποία είναι απόρρητες αναφορές των Ηνωμένων Εθνών, τηλεφωνικές συνομιλίες πολιτικών και προσπάθειες χωρών για την απόκτηση συμβατικών και πυρηνικών όπλων. Επίσης παρουσιάζει στοιχεία για θανάτους άμαχων πολιτών από Αμερικανούς στρατιώτες που δημοσιεύθηκαν στις συλλογές εγγράφων το «Ημερολόγιο του Πολέμου στο Αφγανιστάν» «Afghan War Diary» και το «Ημερολόγιο του Πολέμου στο Ιράκ» ,«Iraq War Logs» σε συντονισμό με μεγάλους κερδοσκοπικούς οργανισμούς ΜΜΕ. Επιπλέον εκατοντάδες χιλιάδες απόρρητα έγγραφα που δημοσιεύτηκαν αποκαλύπτουν την αναξιότητα ή τα σφάλματα της επικοινωνίας διπλωματών και αξιωματούχων των ΗΠΑ. Τέλος ο Assange προανήγγειλε ότι πρόκειται να ακολουθήσουν αποκαλύψεις για μια τράπεζα, που θα ρίξουν φως «στο πώς συμπεριφέρονται οι τράπεζες σε επίπεδο διοίκησης».
Οι παραπάνω αποκαλύψεις προκάλεσαν την αντίδραση των εμπλεκόμενων χωρών. Συγκεκριμένα, η Σάρα Πέιλιν κάλεσε την κυβέρνηση των ΗΠΑ να αντιμετωπίσει το WikiLeaks σαν «τρομοκρατική οργάνωση». Στο πλαίσιο αυτών των αντιδράσεων οι ίδιοι οι φορείς του WikiLeaks αναφέρουν πως το site βρίσκεται κάτω από ηλεκτρονική «επίθεση» των Η.Π.Α υπό μορφή DDOS. Η εν λόγω ηλεκτρονική μέθοδος έχει ως κύρια εφαρμογή την απλή επιφόρτιση ενός site ή ενός server με πολλά requests για την υπηρεσία την οποία προσφέρει. Έτσι, ο server δεν μπορεί να ανταποκριθεί, αφαιρώντας την προσβασιμότητα από οποιονδήποτε θέλει να δει την ιστοσελίδα. Επιπλέον, εκδόθηκε Διεθνές ένταλμα σύλληψης από την Interpol για τον ιδρυτή του Wikileaks και ζητήθηκε από κάθε χώρα η σύλληψη και η παράδοσή του στις αρχές.
Παρά τα πυρά που δέχεται το wikileakes είναι μια καινοτομία με πολλά πλεονεκτήματα, όπως την ανωνυμία των χρηστών και την παρουσίαση των αποδεικτικών στοιχείων. Παρέχει πληθώρα πληροφοριών που σε άλλη περίπτωση δε θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας. Επιπλέον, σε μια εποχή που τα παραδοσιακά ΜΜΕ έχουν στραφεί στη ψυχαγωγία, ενισχύει τη δημοσιογραφική έρευνα και παρέχει δωρεάν πληροφορίες προσβάσιμες σε όλους. Η προσφορά του οργανισμού αποδεικνύεται από τα βραβεία που έχει κερδίσει, ανάμεσα στα οποία το Βραβείο Νέου Μέσου (New Media Award) του οικονομικού περιοδικού «The Economist» για το έτος 2008, το UK Media Award (στην κατηγορία «Νέο Μέσο») από τη Διεθνή Αμνηστία για τη δημοσίευση το 2008 του κειμένου «Κένυα: Η Κραυγή του Αίματος – Εξώδικες δολοφονίες και εξαφανίσεις », ενώ το Μάιο του 2010, η «New York Daily News» κατέταξε το Wikileaks πρώτο στη λίστα των «ιστοσελίδων που θα μπορούσαν να αλλάξουν εντελώς την ειδησεογραφία».
Τέλος, το Wikileaks αποτελεί έναν από τους κυριότερους εκφραστές της δημοσιογραφίας των πολιτών και συμβάλλει στην προβολή της αλήθειας και της διαφάνειας.
Την προσοχή της κοινής γνώμης έχει τραβήξει τον τελευταίο καιρό το Wikileaks. WikiLeaks καλείται ένας διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός ΜΜΕ, ο οποίος δημοσιεύει έγγραφα από ανώνυμες πηγές και διαρροές, που υπό άλλες συνθήκες δε θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας .Οποιοσδήποτε πολίτης μπορεί να υποβάλει στοιχεία και πληροφορίες ανώνυμα, αλλά μια ομάδα δημοσιογράφων και το προσωπικό του Wikileaks αποφασίζει τι δημοσιεύεται. Ιδρυτής του οργανισμού είναι ο Julian Assange, Αυστραλός δημοσιογράφος και ακτιβιστής του Διαδικτύου. Το site ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2006, ενώ η πρώτη αποκάλυψη δημοσιεύθηκε ακόμη και πριν την επίσημη έναρξή του. Συγκεκριμένα, ήταν μια έκθεση σχετικά με τη λεηλασία της Κένυας από τον πρώην πρόεδρο Daniel Toroitich arap Moi, μια διαρροή που οδήγησε σε αναστάτωση τις προεδρικές εκλογές της χώρας.
Στη συνέχεια ακολούθησαν και άλλες αποκαλύψεις ,όπως εντολές δολοφονίας Σομαλών αξιωματούχων, έγγραφα με κώδικες συμπεριφοράς στο Γκουαντάναμο, απόρρητες πληροφορίες της Εκκλησίας της Σαϊεντολογίας, δεκάδες απόρρητες αναφορές των Ηνωμένων Εθνών, απομαγνητοφωνήσεις τηλεφωνικών συνομιλιών πολιτικών, αποδείξεις για πυρηνικό ατύχημα στο Ιράν και στοιχεία για τοξικά απόβλητα στην Αφρική. Η χρονιά που έφερε τις περισσότερες αποκαλύψεις ήταν το 2010. Τον Απρίλιο το WikiLeaks δημοσίευσε βίντεο που παρουσιάζει Ιρακινούς άμαχους πολίτες να θανατώνται από Αμερικανούς στρατιώτες. Τον Ιούλιο δημοσίευσε το «Ημερολόγιο του Πολέμου στο Αφγανιστάν», «Afghan War Diary», μια συλλογή περισσότερων από 76.900 εγγράφων σχετικά με τον Πόλεμο στο Αφγανιστάν. Τον Οκτώβριο η ομάδα δημοσίευσε 400.000 έγγραφα με τον τίτλο «Ημερολόγιο του Πολέμου στο Ιράκ» ,«Iraq War Logs». Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 28 Νοεμβρίου, το WikiLeaks έδωσε στην δημοσιότητα 251.287 διπλωματικά έγγραφα που ενοχοποιούν την Αμερικανική Κυβέρνηση, της οποίας η αντίδραση ήταν άμεση.
Η υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον έσπευσε να δηλώσει ότι πρόκειται για επίθεση κατά της διεθνούς κοινότητας, ότι η δημοσίευση υπονομεύει τις προσπάθειες των ΗΠΑ να εργαστούν με άλλες χώρες και εξέφρασε την εμπιστοσύνη της ότι οι ΗΠΑ θα αντέξουν τη θύελλα από τις αποκαλύψεις. Από την άλλη πλευρά, ο Julian Assange υποστήριξε ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ προσπαθεί να σταματήσει τη δημοσίευση των στοιχείων για να συγκαλύψει μεγάλες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων . Ακόμη, υποστήριξε ότι το Πεντάγωνο προσπάθησε να «χακάρει» την ιστοσελίδα τους για να μην δημοσιοποιηθούν τα στοιχεία.
Η δράση και οι δηλώσεις του είχαν ως αποτέλεσμα να εκδώσει η Interpol Διεθνές ένταλμα σύλληψης και να ανακοινώσει σε όλα τα κράτη να τον συλλάβουν αμέσως όπου τον εντοπίσουν.
Παρόλο, που πολλοί υποστηρίζουν ότι το Wikileaks δημοσιεύει μη ελεγμένες και απόρρητες πληροφορίες πρόκειται για μια ομάδα ατόμων μη προσκείμενη σε κράτη ή εταιρείες που προσφέρει υποδειγματικές υπηρεσίες στο σκοπό της διαφάνειας, της δημοκρατίας και της ειλικρίνειας. Επίσης, σε μια περίοδο που παρατηρείται πτώση της ερευνητικής δημοσιογραφίας λόγω της έλλειψης χρηματοδότησης, είναι μια σημαντική πηγή δωρεάν ειδήσεων. Σημαντικό είναι ότι το site χαίρει της εκτίμησης πολλών δημοσιογραφικών οργανισμών, καθώς έλαβε μεταξύ άλλων το New Media Award από τον Economist, το UK Media Award από την Διεθνή Αμνηστία, ενώ οι New York Daily News το κατέταξαν στην κορυφή των site που μπορούν να αλλάξουν την δημοσιογραφία
Ανεξάρτητα από τις κριτικές που έχει δεχθεί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Wikileaks συμβάλλει στη μεταμόρφωση της «Κοινωνίας της Πληροφορίας».
